Oamaru, Pinguins en de Hill Top View

Maandag was het (al)weer mooi weer. Het glasbedrijf belde dat ze om half 2 komen.

We waren gewaarschuwd dat werkers het hier niet altijd zo nauw nemen, met zowel tijd als kwaliteit, maar stipt om half 2 ging de bel, met het juiste glas(van buiten getint) en het zat er in een half uurtje in, vader en dochter.



Dochter werkte en vader, al op leeftijd, hield graag van een praatje. Het glas werd nog gepoetst en alles meegenomen aan rommel.

Dinsdag plannen gemaakt om nog naar het zuiden te gaan. Ton wil graag nog een keer naar de Mouraki Boulders en Nanneke wil graag graag pinguïns zien. Dus net voor de Pasen 2 dagen naar het zuiden. Eerst naar Christchurch, waar we eigenlijk niet meer in de stad zijn geweest na 2005 (de eerste keer dat we hier waren) en waar in 2011 een vreselijke aardbeving is geweest.

 

Op woensdag op tijd op pad. Eerst in Kaikoura koffiedrinken, en door naar Christchurch, zo'n 5 uur rijden in totaal.

Onderweg ergens brood gesmeerd en lekker gelunched en aangekomen in Christchurch een parkeerplaats opgezocht. 

 

Dat is hier gelukkig niet zo moeilijk, alleen hier is niets gratis. 

We komen eigenlijk in een hele grote bouwput uit. Ze zijn na 5 jaar eindelijk aan de opbouw begonnen en de een na de andere flat komt er uit de grond. 

Het duurt nog zeker wel een paar jaar voor alles hier weer een beetje normaal is. Ook onder de grond was alles stuk aan riolering etc. 

Ze hebben hier een Startup Mall gemaakt van zeecontainers. We zijn er niet geweest, maar schijnt best leuk te zijn. Ook de oude straatjes die beschadigd waren maar niet ingestort worden langzaam aan opgeknapt. 

 

De kathedraal is een ruïne en staat er als een soort symbool van de grootsheid van wat er is gebeurd. Daar werden we wel stil van, best indrukwekkend. Het moet vreselijk zijn om zo'n immense aardbeving mee te maken. Nu worden alle gebouwen "aardbevingproof" gemaakt.

 

In Ashburton hadden we een motel geboekt, langs de 1, dat is de hoofdweg die eigenlijjk het hele Zuidereiland beslaat. de 1 ligt ook in Blenheim om de hoek van de straat. 

In Ashburton heerlijk bij een Indiaas restaurant gegeten en een lekker stukje gelopen. Er was weer een mooie zonsondergang. We moesten een rivier oversteken om in de stad te komen en dat was een prachtig gezicht. 

Op donderdag vertrokken maar het is verschrikkelijk weer. De regen gutst uit de lucht, beloofd geen goeds voor de rest van de dag. Maar gelukkig, precies op het moment dat we in Oamaru aankomen, wordt het droog. 

 

Oamaru is voor Nieuw-Zeelandse begrippen redelijk oud en er staan veel oude Victoriaanse gebouwen, beetje ala Amerika. Eerst een beetje rondgelopen en daarna zo'n 50 km naar het zuiden waar de Mouraki Bolders zijn.

Dit zijn een soort kogels, van meer dan een meter doorsnede op het strand. Heel langzamerhand vallen ze uit elkaar. Niet helemaal duidelijk hoe ontstaan. Als ik er zo over nadenk gaat deze vakantie veel over stenen. Pancake rocks, stenen zoeken op het strand, Boulders, een hoop stenen bij elkaar.

Aangekomen bij de Boulders is het hoog water, maar Nanneke vind het een beetje tegenvallen. Anders dan in het hoofd van vorige keer.

Ook hier is het gelukkig droog. Op de kaart staat dat op 8 km afstand een seal en pinguin kolonie zijn, dus daar naar toe. Onderweg weer regen, maar uit de auto opnieuw geluk. Hier geen pinguïns maar wel een hoop zeehonden.

Van vorige keer wisten we dat er een ander plek is waar ook pinguins zijn en zeehonden, alleen staat dát niet op de kaart. 

 En na 11 jaar is het best wel even zoeken. Vlakbij Mouraki( het dorpje) kun je de weg op naar de vuurtoren, een grindweg. Op het eind is een reservaat voor pinguins, strikt beschermd gebied. 

Toen we uit de auto gingen regende het een beetje, maar aangekomen in een observatiepunt (in Engels een Blind) waren er 2 mensen die naar zee keken. Nanneke vroeg of ze al wat hadden gezien, maar nog niets. 

Nu keek je op een helling uit die begroeid was met flax en struiken en aan de andere kant de zee. Na enig speurwerk zag Nanneke op eens vlakbij een pinguin, een kleine 3 meter van de hut. Eén van de jonge pinguins die in de rui zijn en nu hun definitieve veren krijgen. Heel gaaf om te zien. De mensen gingen weg omdat ze blij waren iets te hebben gezien, maar omdat het toch hard regende bleven we nog even. En aan het eind van de middag kwamen er een aantal volwassen dieren uit zee het strand op. Wat nog niet meeviel met de hoge golven. Ook die klommen de heuvel op voor de nacht. het gaat om geeloogpinguins, heel bijzonder, komen alleen in Nieuw-Zeeland voor en er zijn er maar zo'n 7000 totaal. Wel iets om zuinig op te zijn. 

Het was een lange dag geweest en toen we bij het motel aankwamen besloten we om fish and chips uit een krant te toen, net als in Engeland. 

Op tijd naar bed en we zouden de volgende dag om half 8 vertrekken omdat we een rit van 8 uur voor de boeg hadden naar huis. Gelukkig was het Goede Vrijdag en vroeg in de ochtend weinig verkeer en weinig vrachtwagens, dus dat schoot op. Toen we boven Christchurch waren wat het erg druk, toen leek wel iedereen op pad, om uit te gaan voor het lange Paasweekend.

We zouden op de terugweg langs Ohau Creek gaan, daar zitten nu wel jonge zeehonden bij de waterval, maar toen we daar aankwamen wat het er zo druk, dat we dat maar hebben overgeslagen. Toen in de buurt van Lake Grassmere, we waren al bijna thuis, toch nog proberen om op Cape Campbell te komen, ook al staat er bij het begin van het pad, no access to lighthouse. 10 km verder was er een hek en geen cape te zien helaas, het was prive terrein. Dus maar weer langs de steile rotsen terug. Niet echt Tons hobby, maar hij probeerde het voor mij.

 

Zaterdag boodschappen gedaan voor het Paasweekend.

 

Zondag nog een keer naar Picton toe. Het doel was de Hill Top View wandeling en het zou 45 minuten zijn naar de top... We vonden het allebei een pittige klim en de 45 minuten werden meer dan een uur. Maar op de top was het uitzicht adembenemend mooi.

 

  Zeker de moete waard. Nu kon je dezelfde weg weer terug of langs de andere kant terug. Ton ging de ene, Nanneke de andere. De andere kant was korter, maar veel steiler. Halverwege kwam Nanneke iemand tegen en ze zei dat het nog wel even duurde voordat hij er was. De man zei dat hij dat wist, hij deed de wandeling iedere dag. Beneden aangekomen kwam er nog een beekje met stapstenen wat overgestoken moest worden.

 

 

 Gelukkig geen natte voeten. Nog 20 minuten lopen tot de haven. Daar wachtte de koffie van Cortado's op ons.
Tweede paasdag helaas wat minder fijn, toen zaten we een paar uur op de dokterspost omdat Ton een blaasontsteking had opgelopen en we zo het vliegtuig niet in wilden!

Dit is voorlopig de laatste blog, de laatste maken we in Nederland en verwerken daar ook ons dagje Taipeh in!