Oamaru, Pinguins en de Hill Top View

Maandag was het (al)weer mooi weer. Het glasbedrijf belde dat ze om half 2 komen.

We waren gewaarschuwd dat werkers het hier niet altijd zo nauw nemen, met zowel tijd als kwaliteit, maar stipt om half 2 ging de bel, met het juiste glas(van buiten getint) en het zat er in een half uurtje in, vader en dochter.



Dochter werkte en vader, al op leeftijd, hield graag van een praatje. Het glas werd nog gepoetst en alles meegenomen aan rommel.

Dinsdag plannen gemaakt om nog naar het zuiden te gaan. Ton wil graag nog een keer naar de Mouraki Boulders en Nanneke wil graag graag pinguïns zien. Dus net voor de Pasen 2 dagen naar het zuiden. Eerst naar Christchurch, waar we eigenlijk niet meer in de stad zijn geweest na 2005 (de eerste keer dat we hier waren) en waar in 2011 een vreselijke aardbeving is geweest.

 

Op woensdag op tijd op pad. Eerst in Kaikoura koffiedrinken, en door naar Christchurch, zo'n 5 uur rijden in totaal.

Onderweg ergens brood gesmeerd en lekker gelunched en aangekomen in Christchurch een parkeerplaats opgezocht. 

 

Dat is hier gelukkig niet zo moeilijk, alleen hier is niets gratis. 

We komen eigenlijk in een hele grote bouwput uit. Ze zijn na 5 jaar eindelijk aan de opbouw begonnen en de een na de andere flat komt er uit de grond. 

Het duurt nog zeker wel een paar jaar voor alles hier weer een beetje normaal is. Ook onder de grond was alles stuk aan riolering etc. 

Ze hebben hier een Startup Mall gemaakt van zeecontainers. We zijn er niet geweest, maar schijnt best leuk te zijn. Ook de oude straatjes die beschadigd waren maar niet ingestort worden langzaam aan opgeknapt. 

 

De kathedraal is een ruïne en staat er als een soort symbool van de grootsheid van wat er is gebeurd. Daar werden we wel stil van, best indrukwekkend. Het moet vreselijk zijn om zo'n immense aardbeving mee te maken. Nu worden alle gebouwen "aardbevingproof" gemaakt.

 

In Ashburton hadden we een motel geboekt, langs de 1, dat is de hoofdweg die eigenlijjk het hele Zuidereiland beslaat. de 1 ligt ook in Blenheim om de hoek van de straat. 

In Ashburton heerlijk bij een Indiaas restaurant gegeten en een lekker stukje gelopen. Er was weer een mooie zonsondergang. We moesten een rivier oversteken om in de stad te komen en dat was een prachtig gezicht. 

Op donderdag vertrokken maar het is verschrikkelijk weer. De regen gutst uit de lucht, beloofd geen goeds voor de rest van de dag. Maar gelukkig, precies op het moment dat we in Oamaru aankomen, wordt het droog. 

 

Oamaru is voor Nieuw-Zeelandse begrippen redelijk oud en er staan veel oude Victoriaanse gebouwen, beetje ala Amerika. Eerst een beetje rondgelopen en daarna zo'n 50 km naar het zuiden waar de Mouraki Bolders zijn.

Dit zijn een soort kogels, van meer dan een meter doorsnede op het strand. Heel langzamerhand vallen ze uit elkaar. Niet helemaal duidelijk hoe ontstaan. Als ik er zo over nadenk gaat deze vakantie veel over stenen. Pancake rocks, stenen zoeken op het strand, Boulders, een hoop stenen bij elkaar.

Aangekomen bij de Boulders is het hoog water, maar Nanneke vind het een beetje tegenvallen. Anders dan in het hoofd van vorige keer.

Ook hier is het gelukkig droog. Op de kaart staat dat op 8 km afstand een seal en pinguin kolonie zijn, dus daar naar toe. Onderweg weer regen, maar uit de auto opnieuw geluk. Hier geen pinguïns maar wel een hoop zeehonden.

Van vorige keer wisten we dat er een ander plek is waar ook pinguins zijn en zeehonden, alleen staat dát niet op de kaart. 

 En na 11 jaar is het best wel even zoeken. Vlakbij Mouraki( het dorpje) kun je de weg op naar de vuurtoren, een grindweg. Op het eind is een reservaat voor pinguins, strikt beschermd gebied. 

Toen we uit de auto gingen regende het een beetje, maar aangekomen in een observatiepunt (in Engels een Blind) waren er 2 mensen die naar zee keken. Nanneke vroeg of ze al wat hadden gezien, maar nog niets. 

Nu keek je op een helling uit die begroeid was met flax en struiken en aan de andere kant de zee. Na enig speurwerk zag Nanneke op eens vlakbij een pinguin, een kleine 3 meter van de hut. Eén van de jonge pinguins die in de rui zijn en nu hun definitieve veren krijgen. Heel gaaf om te zien. De mensen gingen weg omdat ze blij waren iets te hebben gezien, maar omdat het toch hard regende bleven we nog even. En aan het eind van de middag kwamen er een aantal volwassen dieren uit zee het strand op. Wat nog niet meeviel met de hoge golven. Ook die klommen de heuvel op voor de nacht. het gaat om geeloogpinguins, heel bijzonder, komen alleen in Nieuw-Zeeland voor en er zijn er maar zo'n 7000 totaal. Wel iets om zuinig op te zijn. 

Het was een lange dag geweest en toen we bij het motel aankwamen besloten we om fish and chips uit een krant te toen, net als in Engeland. 

Op tijd naar bed en we zouden de volgende dag om half 8 vertrekken omdat we een rit van 8 uur voor de boeg hadden naar huis. Gelukkig was het Goede Vrijdag en vroeg in de ochtend weinig verkeer en weinig vrachtwagens, dus dat schoot op. Toen we boven Christchurch waren wat het erg druk, toen leek wel iedereen op pad, om uit te gaan voor het lange Paasweekend.

We zouden op de terugweg langs Ohau Creek gaan, daar zitten nu wel jonge zeehonden bij de waterval, maar toen we daar aankwamen wat het er zo druk, dat we dat maar hebben overgeslagen. Toen in de buurt van Lake Grassmere, we waren al bijna thuis, toch nog proberen om op Cape Campbell te komen, ook al staat er bij het begin van het pad, no access to lighthouse. 10 km verder was er een hek en geen cape te zien helaas, het was prive terrein. Dus maar weer langs de steile rotsen terug. Niet echt Tons hobby, maar hij probeerde het voor mij.

 

Zaterdag boodschappen gedaan voor het Paasweekend.

 

Zondag nog een keer naar Picton toe. Het doel was de Hill Top View wandeling en het zou 45 minuten zijn naar de top... We vonden het allebei een pittige klim en de 45 minuten werden meer dan een uur. Maar op de top was het uitzicht adembenemend mooi.

 

  Zeker de moete waard. Nu kon je dezelfde weg weer terug of langs de andere kant terug. Ton ging de ene, Nanneke de andere. De andere kant was korter, maar veel steiler. Halverwege kwam Nanneke iemand tegen en ze zei dat het nog wel even duurde voordat hij er was. De man zei dat hij dat wist, hij deed de wandeling iedere dag. Beneden aangekomen kwam er nog een beekje met stapstenen wat overgestoken moest worden.

 

 

 Gelukkig geen natte voeten. Nog 20 minuten lopen tot de haven. Daar wachtte de koffie van Cortado's op ons.
Tweede paasdag helaas wat minder fijn, toen zaten we een paar uur op de dokterspost omdat Ton een blaasontsteking had opgelopen en we zo het vliegtuig niet in wilden!

Dit is voorlopig de laatste blog, de laatste maken we in Nederland en verwerken daar ook ons dagje Taipeh in!

Pancake Rocks aan de Westkust

Nadat we zondag op de Farmers market waren geweest, gingen we maandag wat huishoudelijke klusjes doen. Wassen, stofzuigen, enz. Toen we aan de koffie zaten, was de achterbuurman, Roy, het gras c.q. onkruid aan het (weg)maaien tussen de wijnranken.
Er lagen echter nogal wat stenen tussen zijn onkruid, die ook wegsloegen met de maaimachine. Eerst hoorden we er al een op het dak knallen en een andere de tuin in vliegen, maar daarna was het echt raak.

Het gat

In het slaapkamerraam zat een groot gat in, helemaal door de dubbele beglazing heen. De steen lag gewoon binnen, je moet er niet aan denken als je die tegen het hoofd had gehad! Foto's gemaakt en Nanneke naar de buurman gelopen.

Merel met bontkraag

Ze waren erg aardig en schrokken dat het was gebeurd.

Roy, de eigenaar ging gelijk de glasleverancier bellen en die was er ook binnen 2 uur.

Het glas moest worden besteld in Christchurch, dus tijdelijk een plaatje erop en een paar dagen wachten.

De volgende dag kwam Vivian, van de wijngaard met een hele tas met perziken, appels, citroenen, tomaten, basilicum en een lief kaartje erbij om haar verontschuldiging aan te bieden, ze vonden het zo vervelend.

Vandaag ook gekeken wat de beste dagen zijn om naar de Westkust te gaan. Daar is het niet altijd goed weer.

Het leek donderdag een goede dag, dus we probeerden om woensdag en donderdag te gaan, maar dat kon helaas niet bij het motel, maar wel donderdag en vrijdag. Dus 2 overnachtingen geboekt in Punakaiki.

Prachtig bloeiende vetplanten

Woensdag was het hier in Blenheim niet zulk best weer, koud, 13 graden en ook een regen. Maar we wilden er 's middags toch even uit en gingen naar Rarangi Beach. Een strandje ten noordoosten van Blenheim, boven de Lagoon. 

Daar had Nanneke een tip gekregen over allerlei stenen die daar te vinden waren, zoals bijvoorbeeld Rhodonite.

Dus daar met een zakje naar toe en we kwamen met een behoorlijke tas stenen terug. Het was fris op het strand en erg woeste golven, maar met echt hele mooie stenen op het strand. Daarna nog even naar de Lagoon toe gereden en daar zagen we alweer een aantal lepelaars!

Onze oogst aan stenen

Lepelaars in de Lagoon

Donderdag op tijd vertrokken, Het is erg bewolkt en best wel fris, we gaan zien wat het weer brengt.

Het is ongeveer 5 uur rijden naar de Westkust. Soms over heel rechte wegen, maar ook over kronkelige wegen, het verschilt nogal. 

Gelukkig zijn er maar 2 stoplichten de hele rit, dat valt mee. De stoplichten zijn bij een brug waar maar 1 auto tegelijk over kan en je de overkant niet kunt zien.

Om ongeveer 14.30 zijn we op de plaats van bestemming, Punakaiki. We hebben veel verschillende temperaturen gezien onderweg, van 8 graden in de bergen tot 21 waar we nu zijn en het is dus stralend weer aan de Westkust. We horen dat de dag ervoor dat wel anders was met woeste buien en wind dus we hebben veel geluk.

In het echt zie je het nog beter!

Omdat het zo mooi weer is besluiten we gelijk de Pancake Rocks bezoeken, het eigenlijke doel van de rit. Het is in 15 minuten te lopen van de Tavern waar we verblijven. En daar een rondwandeling van ongeveer 20 minuten, naar een aantal verschillende uitkijken naar de Pancake Rocks. Het lijkt eerst wat tegen te vallen, maar dat wordt later goedgemaakt. Hoe de lagen zijn ontstaan zijn de wetenschappers het nog niet over eens.

Bij de Visitor Centre nog een koffie gedaan en toen terug. Daarna de andere kant uit over het strand, daar stroomt een rivier de zee in, erg mooi, maar ook heeeeel veeeeel sandflies. 

We zijn, ondanks insmeren met muggenverjager wel 20 keer gebeten, precies op de plekjes waar geen spul zat. Ze kruipen zo in je broek. Het stikte daar ervan. Maar toch weer wat mooie stenen gevonden op het strand. 

Heerlijk strand, mooie stenen maar die sandflies...

Na het eten, wat helaas geen culinair hoogstandje was maar de biertjes maakten veel goed, zijn we terug naar het strand gegaan om de zonsondergang te bekijken. Inderdaad erg mooi, maar in Blenheim waren we al erg verwend.

Er stonden en zaten veel mensen op het strand om de zonsondergang te kijken, het was gewoon druk.

Nanneke had gelezen dat Hokatiki een erg leuk stadje was, dus daar heengereden, zo'n 50 km zuidelijker.

Mooi kunstwerk, brok jade ervoor.

Overal jade te koop, alle vormen en maten...

Er waren mooie dingen te zien, maar het was wel een erg commercieel plaatsje. 

Prachtige varenbladen ingegraveerd!

Er werd op vele plekken jade bewerkt en verkocht. Er waren ook demonstraties stenen slijpen en er lagen enorm veel (en soms hele grote) brokken jade, zelfs sommige stoeptegels zijn van jade gemaakt.

Nanneke dacht nog wat mooie stenen te kunnen scoren om sieraden van te maken, maar in een bedrijf waar ze demonstraties gaven over stenen slijpen, wilden ze alleen maar de hele sieraden verkopen. Ik vond dat wel erg raar, maar helaas. Verder zoeken bracht me op een achteraf bedrijf en daar konden ze me gelukkig wel helpen. 

We moesten dezelfde weg terug (er is hier niet veel keus aan wegen) en dus via Greymouth. Dat is al een heel oud mijnwerkers stadje, maar zag er toch wel aardig uit. Op het monument stonden de namen van de honderden mijnwerkers die hier hun leven verloren bij het winnen van steenkool. Het stadje ligt aan de rivier de Grey die uitmondt in zee, vandaar ook de naam.

En soms ben je gewoon te laat....

Prachtige stenen, 10kg...

Daar wat rondgelopen en vervolgens terug naar Punakaiki. 

Zaterdagochtend reden we terug naar Blenheim, via Westport, daar nog even rondgekeken en ontbeten. De lange weg weer terug naar huis. Vanaf Westport regende het heel regelmatig, maar in Blenheim was het stralend weer toen we aankwamen.

Gauw boodschappen gedaan voor het weekend. Maandag komen ze het nieuwe raam plaatsen, dus dan moeten we thuis zijn.

Uitzicht op Waikawa, Picton

Het was vandaag, zondag, zulk mooi weer, dat we besloten om, met brood mee, naar Picton te rijden en daar nog een wandeling in de Sounds te maken. Eerst koffie bij Cortado en daarna een fikse klim langs de heuvel om in Bob's Bay te komen.

 

Bob's Bay, de Interislander komt binnen

Als dat maar goed gaat...

Een klein strandje met uitzicht op de haven van Picton, waar de boot aankomt vanaf het Noorder-eiland.
Er kwam net een boot aan. Terug via een andere weg, er was ook nog een Harbour View wandeling, dus na nog een flinkere klim helemaal boven, met een mooi uitzicht Picton.