De rit naar het Zuidereiland

Op vrijdag de 19^e checken we uit in Auckland. We stappen naar buiten en daar stopt precies de autoverhuurder.

Het ontstaan van het NZ symbool

Naar het verhuurbedrijf de auto ophalen en daarvandaan op pad naar Wellington. We krijgen een Holden Astra (Opel bij ons).  Een beetje vuile auto, maar hij rijdt prima. We hebben ongeveer 3,5 dag om in Wellington te komen.

Inlaat bij New Plymouth

Zonsondergang aan het strand

Eerst maar gauw de stad uit en richting New Plymouth, er zijn meer manieren om naar het zuiden te komen, maar we gaan de westelijke route, via Hamilton naar New Plymouth.
Daar naar een camping waar we eerder zijn geweest en daar hebben we een klein "huisje", maar met keukentje en tafel en stoelen.
Douche en toilet gebruik je van de camping. 's Avonds heeft Ton nog heerlijk gewandeld naar de kust en het meer, prachtige plek!

Kijk die ouwe gaan...

Somebody is watching you.

De volgende ochtend naar het Pukekura Park. We dachten een gewoon park met gras en bloemen, maar is haast een bushwalk.

Heel rustgevend park

Prachtige bomen, boomvarens en een mooi meertje en prachtig het zonlicht op de bomen. Echt een goede tip van Bea.

 

Van daaruit verder gereden naar Ashley Park in Waitotara, maar eerst even afgeslagen naar een van de wegen die naar de kust leiden. Hier op Waverley beach een prachtig natuurverschijnsel bewonderd. De zee maakt een soort grotten in de kliffen en slaat soms hele stukken weg.


Heel bijzonder zo’n hoge muur waar de zee langzaam greep op krijgt. Hier geen huizen die opgeslokt worden, je mocht alleen de auto niet te dicht bij de afrastering zetten, hihihi.




Aangekomen bij Wendy in Ashley Park waar alleen nog tentplekken zijn of 1 B&B kamer. Een tent oid hebben we niet, dus maar Bed and Breakfast gedaan..

Heel fotogeniek, zo'n struisvogel.

Ik wil óók aandacht!

Niet helemaal ons ding, maar ook weer een ervaring rijker. We sliepen in een kamer met allemaal antiek en het douchen kon in het grote huis.

We waren hier eerder op de camping geweest een aantal jaren geleden, toen er een typhoon in de buurt was en er gewaarschuwd werd voor overstromingen etc.

Elvis kip, kennelijk een ras .

Toen zaten we 2 dagen in de camper "opgesloten", nu was het heerlijk weer. Een lekkere wandeling gemaakt en alle dieren bekeken die ze hier houden, het was vroeger een schapenboerderij, nu een soort kinderboerderij met alpaca, geiten, schapen, varkens, ezels, struisvogels en nog een heleboel andere verschillende vogels.



’s Avonds heerlijk gegeten bij een Indiaas restaurant in Whanganui. Daarna nog even de berg op aan de overkant van de rivier,  om van het uitzicht te genieten. Het was heel helder en je kon wel zo’n 100km ver kijken, we zagen zelfs heel vaag (eindelijk) Mount Taranaki liggen. Die hadden we, toen we er langs reden, nog helemaal niet gezien vanwege de wolken erom heen.

De uitkijktoren

Ontbijt was heerlijk en Ton heeft nog aan de eigenaresse uitgelegd wat Whattsapp was en wat een goedkope oplossing het is om berichtjes en zo te versturen. Dat moest ook nog even geïnstalleerd en natuurlijk uitgelegd worden.

Wel veel van de Jumbo...

 

 

 

De molen, flax ervoor.

Weer op pad richting de Hutt, zoals het hier wordt genoemd. Als laatste tussenstop een broodje kroket gehaald in Foxton en daar de prachtige molen bewonderd. In de molen was een z.g. Dutch Market en daar kon je allerlei typisch Nederlandse waren kopen: van speculaas t/m maggi....



Achter de molen was een soort tentoonstellingsruimte over flax  en "and what to do with it". Flex is een vlasplant (zie de foto van de molen op de voorgrond) waarbij de bladeren worden gebruikt om manden, touwen en allerlei andere zaken van te maken. Een soort vlasvlechten (zie ook: https://nl.pinterest.com/explore/flax-weaving/) maar dan iets anders....

Verder naar Lower Hutt, vlakbij Wellington, waar de boot naar Picton vandaan gaat. In Lower Hutt bleek niet veel meer vrij te zijn. Nanneke had vanuit de auto gebeld naar Camelia Court (die hadden we als tip gekregen), maar na aankomst bleek dat ze de Camelia Court in Taupo had gebeld, 400 km terug.

 
Die gauw geannuleerd, maar het motel zat vol. Eigenaar ging naar omliggende motels bellen. Bij de buren was nog plek, zo’n beetje de enige, dus die maar genomen, helaas viel de prijs wat tegen. Een huiskamer met een aparte slaapkamer en een keuken. Boodschappen gedaan en lekker een avond bank gehangen en genoten van gratis internet, zonder limieten. Meeste internet heeft hier namelijk limieten en in veel motels moet je zelfs betalen om op internet te mogen. We hebben zelf maar een prepaid sim kaart gekocht voor de telefoon met internet, erg makkelijk als je onderweg iets zoekt.

Hector dolfijntjes?

Er zit altijd een pieper bij...

Om 16.00 uur  hoefden we pas bij de terminal te zijn om in te schepen, dus we hadden nog lekker tijd. Nog een tip van Bea om het Miramar schiereiland om te rijden. Dit is vlakbij de luchthaven van Wellington en een prachtige weg langs de kust.

Mooie baaien en hier heerlijk even in de schaduw gestaan. We zagen dolfijntjes in de baai zwemmen. Erg bijzonder gezicht. Ook even de heuvel op voor het mooie uitzicht.

Hoe sterk is de eenzame zeiler...

Op de boot verliep alles vlot. De overtocht duurde zo’n 2.45 uur.



 En we waren voor donker bij Jean Paul en Bea in Blenheim. Hier mogen we 5 weken op hun huis passen. Zij gaan naar Indonesië een cruise doen omdat daar een zonsverduistering plaatsvindt en daarna nog naar Nederland op familiebezoek. We zijn er erg blij mee en zitten nu allebei druk deze blog te schrijven.
Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd en gaan uit eten met de JP en Bea.

Tot de volgende keer.